Maandag 18 mei, nam ik deel aan de interactieve lezing, onder leiding van Rinze Terluin, met als thema, Groot Groter Jij.

Aangezien haar vraag een déjà vu ervaring bij mij teweeg bracht, twijfelde ik géén moment en antwoordde spontaan met ja.
Dat de avond zóveel bij mij in beweging zou brengen, kon ik toen nog niet vermoeden...
Ik voel dat dit een lang verhaal zou kunnen worden.
Op weg naar het doel, op de hoofdweg, neem ik soms een zijstraat om de weg naar het doel te verduidelijken.
Neem de vrijheid om het hele verhaal te lezen,

Duwtjes in de rug
De Sprirituele Management Tafel was al eerder onder mijn aandacht gebracht, waardoor ik op de webstite was gaan kijken. Mijn interesse was zeker gewekt, maar financiële redenen maakten dat ik niet direct aktie ondernam.
Ik kreeg een twééde duwtje in de rug, door een "toevallige"ontmoeting op een buurtborrel, met Ruud van der Burg, die ik overigens nog niet eerder had ontmoet.
Ruud zag mij een boekje van de gastheer oppakken. Het boekje wekte bij mij, door het plaatje en het woord ENERGIE, wat met grote letters op de voorpagina stond, de associatie met kwamtumenergie. Het bleek echter over olie, benzine en dergelijke brandstoffen te gaan.
Het was echter wel aanleiding voor Ruud om mij aan te spreken en de link naar de SMT was wederom gelegd.
Er volgde een geanimeerd gesprek, waarna Ruud mij uitnodigde, als zijn introducée naar de bovenstaande workshop, mee te gaan.

Het maakt mij weer eens en te meer duidelijk, hoeveel hulp en begeleiding er geboden wordt, vanuit de kosmos, om dié dingen op je pad te brengen die belangrijk voor je kunnen zijn.
Geduldig en liefdevol wordt er steeds weer iets onder je aandacht gebracht, totdat je de boodschap hebt begrepen.

Rust, helderheid en interactie
Rinze wekte op mij de indruk van een stil water met diepe gronden.
Een observator, maar wel één met een duidelijke eigen mening, met alle respect naar degene die er een andere mening op na houdt.
De rust zelve, die maakt dat er alle ruimte ontstaat voor interactie vanuit de groep.
Wat mij opviel was de helderheid waarmee hij zijn verhaal in de groep, maar ook in zijn boek heeft neergezet en de speelsheid waarmee hij, via oefeningen, meditatie en opdrachten, de groep in beweging bracht, om aan den lijve het thema van deze avond te ervaren.

In willekeurige volgorde wat ervaringen die mij zijn bij gebleven en vervolgens een ervaring die mij in eerste instantie danig in verwarring bracht.

Ervaringen
Een activiteit in tweetallen, waarbij we naar elkaars naam gingen kijken, wat zegt jou naam over jou en waarom heb jij die naam gekregen?
Mijn doopnaam is Maria, dat is mij duidelijk, vermoemd naar Maria, moeder van Jezus én geboren in een religieus gezin.
Mijn roepnaam, Marion, is echter ontstaan door een ruzie in de familie, wat mij altijd een beetje een oncomfortabel gevoel heeft gegeven.
Mijn oma van vaderskant vond dat ik naar haar moest worden vermoemd.
Adriana vonden mijn ouders echter beiden géén naam die bij mij pastte.
Vervolgens bedacht deze oma dat het dan Moniek moest worden.
Vanuit een verzet, blijkbaar niet zelf te mogen kiezen, kwam mijn moeder in opstand en bedacht een naam die iets weg had van Moniek, maar toch haar eigen keuze was.
(mijn vader kwam niet in verzet tegen zijn moeder, nooit)
Het werd Marion.
Mede door het thema van de avond denk ik nu anders over mijn naam.
Mijn moeder is in haar kracht gaan staan en heeft het aan gedurfd, een keuze te maken die goed voor haar voelde, maar die wel consequenties zou gaan hebben.
Een dappere keus, zeker in die tijd, waar ik trots op ben.
Durf je grootsheid te zijn, los van de eventuele consequenties die daaraan vast zitten.
Een thema wat ook voor mij als een rode draad door mijn leven heen loopt, vooral die consequenties.
Voor mij zit er veel pijn en gekwetst zijn op dit thema.
Het gebeurt dat mensen zich bedreigd voelen als ik mijzelf toesta ECHT te ZIJN, hen deelgenoot maak van mijn gevoelens, wat mij bezighoudt en fascineert om daarna figuurlijk, maar ook letterlijk afstand van mij nemen.
Mijn naam geeft mij dus mee, jij bent o.k, durf het maar aan, Echt te Zijn, in je kracht te gaan staan en je grootse jij te zijn, los van de consequenties die er ongetwijfeld aan vast zitten het (Je bent) is het waard!
Een prachtig inzicht, Rinze bedankt!

Trillingsfrequenties
Rinze vertelt een verhaal over de schrijver en onderzoeker, David Hawkins, die via kinesiologie, duizenden mensen heeft uitgetest, onder andere op de trillingsfrequentie die een muziekstuk heeft.
Bekend is dat muziekstukken van o.a Bach en Beethoven een hoge trillingsfrequentie bezitten maar het bleek dat Canon in D van Pachel Bell, een trilling liet zien die de anderen overstijgt, n.l van meer als 600.
We beluisteren het muziekstuk met de vooraf ingestelde verwachtig, een verhoogd bewustzijn te ervaren.
Het bezorgt mij van begin tot eind kippevel en brengt mij halverwege het muziekstuk in een meditatieve staat, waarin de muziek zelf verdwijnt en een heerlijke leegte ontstaat.

Álle antwoorden zijn al aanwezig, alleen kun je ze soms nog niet zien,
Kort voor het avondeten krijgen we de opdracht onze naam op een stukje papier te schrijven en dit op te vouwen.
Vervolgens mogen we even nadenken over een vraag die we hebben, waar we graag een antwoord op zouden willen hebben en het papiertje met onze naam erop, op te laden met de intentie, dat degene die ons papiertje uit de bak gaat trekken, het antwoord op onze vraag zal hebben.
Om te kunnen begrijpen maar ook te kunnen invoelen wat er tijdens het gesprek met mijn gesprekspartner, ín mij gebeurde, is het voor mijn gevoel nodig je een aantal persoonlijke verhalen te vertellen, waarvan later duidelijk zal worden wat ze voor mij in dit verhaal betekenen.

Het overgaan van Willem naar die andere wereld
Mijn gevoelens en emoties heb ik alijd al heftig ervaren, eigenlijk zoals een kind die ervaart, onbevangen en open, zoals het er is, mag het er zijn.
Tevens heb ik om moeten leren gaan met de gevoelens van anderen die ik soms onbewust als een spons kan absorberen, wat mij een vermoeid gevoel en soms zelfs fysieke pijn kan geven.
De afgelopen twee jaar zijn heel heftig geweest.
Willem, mijn lief en maatje ( tevens mijn echtgenoot en de vader van onze tweeling van toen 18 jaar oud) werd 2 jaar geleden ziek.
Na een half jaar kregen we de diagnose: een agressieve onbehandelbare tumor in de pancreas, levensverwachting ongeveer een jaar.
Een zéér intensieve, verdrietige, pijnlijke, maar ook prachtige periode van héél dicht bij elkaar zijn, intense groei, kracht, schoonmaak, inzichten, bewustwording en uiteindelijk het ultieme loslaten.
Willem ging over naar zijn nieuwe bestaansvorm in februari2008.

Tijdens het ziekteproces van Willem verbrak mijn vader alle contact met ons.
Twee maanden na Willem's overgaan, werd er bij mijn schoonvader kanker geconstateerd, gelukkig gaat het nu redelijk goed met hem
Ook in die twee maanden werd er bij de partner van mijn moeder kanker geconstateerd, hij overleed twee dagen voor kerst 2008.
Midden in mijn rouwproces was ik er ook alweer voor anderen om hen bij te staan in hun intense proces.
Door het overgaan van Willem en alle andere heftige ervaringen daarna werd er in mij een wond geslagen, die tijd nodig heeft om te helen.
Ik merk dat dingen die er nu in mijn leven gebeuren een nog diepere impact op mij kunnen hebben dan voorheen, die anderen haast niet kunnen begrijpen of zich voor kunnen stellen.

Krentebol
Een jaar of tien geleden bezocht ik een astrologe.
Zij vertelde mij dat ik een "speciale gave" bezat, die ik onbewust gebruikte, maar die voor mij wél consequenties had, die ik zeker de eerst komende jaren moeilijk zou kunnen begrijpen.
Om mij duidelijk te maken wat ze precies bedoelde vertelde ze me het volgende verhaal:

Stel je voor wij hebben samen een afspraak voor een consult, we hebben elkaar nog niet eerder ontmoet.
Vóór het consult ga ik naar de bakker, koop een brood en stop ongezien een krentebol in mijn zak. Ik voel me er niet goed bij want ik weet dat dit niet de bedoeling is, maar ik eet de krentebol toch op.
Dan kom jij voor je consult, we drinken samen thee om even kennis te maken en dan gebeurt het...
Jij zegt, weet je waar ik zin in heb?
Nou? Zeg ik
Jij zegt: Een KRENTEBOL !
Bij mij ( de astrologe) gaan de haren rechtop staan en de alarmbellen rinkelen, want hoe weet jij over die krentenbol???
Ik neem onbewust of misschien zelfs bewust afstand van jou, want dit voelt bedreigend.
Jij echter, snapt niet wát er gebeurt, maar voelt wel dát het gebeurt.
Vervolgens zoek je het bij jezelf en dat wordt dan dus niet duidelijk, want het ligt niet bij jou, maar bij de ander.
Door datgene wat je zegt, op het moment dat je iemand symbolisch gezien een krentebol geeft, trigger je een thema of een emotie in de ander waardoor er een proces in werking treedt, wat niet te volgen is voor jou, zolang je niet wéét dat je een krentebol hebt gegeven.

Vragen, bewust worden en verdieping
Er speelt zich al jaren een proces in mij af, waar ik mij langzaam van bewust werd.

Soms leverde dat bij mij ongeduld op, omdat ik merkte dat ik het tóch steeds op dezelfde manier bleef doen.
Op de avond van de lezing, tijdens het gesprek wat ik had met degene die het antwoord op mijn vraag zou hebben, trad er in mijn bewustwording over dit onderwerp een shift op.
En ik was zóóó blij dat ik dat ervaarde, dat ik er héél spontaan op reageerde, maar dit leverde een behoorlijk heftige confrontatie op, waardoor ik stevig van slag raakte.

In het kort gaat het om het volgende:
Als iemand mij een vraag stelt, ga ik ervan uit dat de vrager het antwoord wil horen.
Aangezien ik niet van oppervlakkigheid hou, neem ik de tijd om te antwoorden.
Het kan best zo zijn dat ik dan dus teveel woorden gebruik, of te intensief vertel.
Soms merkte ik op dat de luisteraar niet meer echt luisterde. Tóch vertelde ik op dat moment dan mijn verhaal door.
Pas als ik weer alléén was, keek ik wat er was gebeurd en werd ik mij hiervan bewust, door het onaangename of verdrietige gevoel en vroeg me af waarom ik tóch doorging met het vertellen van mijn verhaal op dat moment.
Dit heeft enige tijd geduurd en bezorgde mij de nodige frustratie.
De eerste shift in bewustwording zorgde ervoor,dat ik op het moment dat ik ervoer dat ik niet meer gehoord werd, stopte met vertellen.
Dit werd opgemerkt door de ander en zorgde voor hernieuwde belangstelling en de vraag toch mijn verhaal af te maken.

Tijdens het gesprek op de avond van de workshop had ik ook de ervaring, dat ik de belangstelling van mijn toehoorder verloor.
Ik stopte met het vertellen van mijn verhaal, maar óók voelde ik nu de behoefte om dit te benoemen en dát was nieuw voor mij.
Je kent vast wel de strips van Donald Duck waar bij de uitvinder een peertje boven zijn hoofd gaat branden. Zo voelde het, ohhhh dit is nieuw en zoals ik al zei was ik héél blij met deze ontwikkeling.

De enige manier om dit te vertellen is vanuit mijn beleving, gevormd en gekleurd door mijn emoties hierbij.
De reactie die een gesprekspartner hierop heeft wordt ook weer gekleurd door zijn of haar emoties.
Mijn verhaal zal dus niet hetzelfde verhaal zijn als van de ander, zo heeft ieder in een zelfde verhaal, zijn of haar eigen waarheid.

Wedervraag
Terug naar de opdracht waar de gesprekspartner een antwoord op mijn vraag zou hebben.
Mijn gesprekspartner antwoordde mij met een wedervraag, in plaats van met een antwoord.
Ik had bij deze opdracht iets anders verwacht, maar probeerde toch een antwoord te formuleren.
Tijdens dit antwoorden merkte ik dat de aandacht van mijn gesprekspartner werd afgeleid.
Ik was me ervan bewust, stopte niet alleen met mijn verhaal maar voelde bovendien de behoefte om mijn gesprekspartner hiervan bewust te maken en de mogelijkheid hier nu meer inzicht in te krijgen.
Een intens geluksgevoel overviel me vanwege deze nieuwe ontwikkeling in mijn bewustwording en dit maakte dat ik géén seconde nadacht over eventuele consequenties, maar mijn gesprekspartner direct opmerkzaam maakte op datgeen mij opviel en ook vroeg naar het waarom.
Mijn toch wel enigzins confronterende vraag overviel mijn gespekspartner blijkbaar want het leidde tot een heftige opeenvolging van reacties van de kant van mijn gesprekspartner die mij totaal in verwarring bracht.
Één van de weinige dingen die ik nog uit kon brengen was dat ik de heftigheid van de reactie niet kon begijpen, want dit ging zelfs zo ver dat mijn geprekspartner aangaf, totaal opgeslokt te worden door mijn intense manier van communiceren en als het zó moest, deze het gesprek met mij absoluut niet wilde voortzetten!

2e Krentebol
Thuis gekomen na de workshop ( na het overigens goed te hebben afgesloten met mijn gesprekspartner!) zonder antwoord op mijn vraag, hield dit gesprek mij intens bezig, ik was er behoorlijk door van slag.
Ik wilde begijpen wat er gebeurd was, pas dan kan ik het een plekje geven, er wat mee doen en loslaten.
Normaal gesproken is één van mijn manieren om dit te doen, praten, mijn verhaal vertellen.
In deze situaties is Willem altijd mijn klankbord geweest en om nog vrienden te bellen, was de tijd in de avond te laat.
De nacht had ik om te voelen en te overpeinzen, ik stapte in mijn oude patroon en zocht in mijzelf naar oorzaken voor de in mijn beleving zéér heftige reactie van mijn gesprekspartner. (gelukkig ook nog geslapen, maar wel wat minder.)
De volgende ochtend ervoer ik dat er weer goed voor mij werd gezorgd want de klankborden werden op een dienblaadje aangereikt.
Er belden mij drie dierbare vrienden, precies na elkaar en een andere vriend kwam spontaan op bezoek, allen benieuwd naar mijn belevingen van de avond ervoor.
Gaande weg werd mij, bij het vertellen van het verhaal, duidelijk wat er, in mijn beleving, was gebeurd.

Ik had een krentebol uitgedeeld :-) ( én ik was erachter gekomen!)
Ook had ik weer een stap gezet in mijn groeiproces.
Een dankbaar gevoel doorstroomde mij.

Ik ben okay.
Ik hoef het niet altijd bij mezelf te zoeken.
Ik ervaar hoe het is om mijn grotere ik te zijn en de consequenties maken dat ik groei!

De rust in mij daalde neer, vergezeld van helderheid en de behoefte dit verhaal op papier te zetten.

Mocht je het hele verhaal gelezen hebben, dan hoop ik dat je het met plezier hebt gelezen en er misschien zelf ook iets aan hebt gehad.

Warme, liefdevolle groet Marion Dikkers.