Directeur Wouter Tuyn van de Rijdende School, heeft een overzichtelijk verslag van deze workshop gemaakt. Goed om dit nog eens door te lezen!

Ik ben dus ik besta!
 Over bezielend leiderschap in turbulente tijden

met muzikale medewerking van Nathalie D’Alessandro en Michael van Kolfschoten

Het was Ineke Rabbering opnieuw gelukt een boeiend spreker voor ons te vinden: Rogier Huffnagel. In het dagelijks leven zijn brood verdienend als voorzitter van de Raad van Bestuur van van Ede & Parners maar voor ons was hij die avond, maandag 18 oktober jl., de filosoof die ons een blik gunde in zijn rijke leven en zijn visie op “zijn”.

“Ik ben, dus ik besta” als tegenhanger van de uitspraak van Descartes “ik denk, dus ik besta”.

“Ik ben” koppelt Rogier aan innerlijk leiderschap. Hij is op zoek gegaan naar zijn “ik”, de wortels van zijn bestaan. Op zoek naar de kern waaruit we de regie over onszelf kunnen voeren. In een kleine twee uur durende tocht, die geen moment verveelde, nam hij ons mee langs vijf inspiratiepunten:

1. Ieder mens is uniek en getalenteerd
2. Je bewust worden van je uniekheid en talenten geeft kracht en inspiratie
3. Door te ondernemen met je talenten creëer je je bestemming
4. In de wereld en de ander ontmoeten we onszelf
5. “The universe is friendly”

Jeugd en talent
Aan de hand van zijn eigen kindverhaal liet Rogier ons zien op welke wijze hij uniek is en getalenteerd. Hoe hij zijn jeugd heeft ervaren, hoe dit hem gevormd heeft en hoe hij zijn talenten heeft ontwikkeld. Hij vertelde het verhaal over de Indiase onafhankelijkheidsstrijder en wijze Sri Aurobindo. Deze kwam een yogi tegen die hem drie dagen achter elkaar een opdracht gaf: De opdracht voor de eerste dag was: sluit je ogen en vertel me wat je ziet. Een dag lang zag hij alleen maar gedachten. De volgende dag gaf hij hem de opdracht: kijk tussen je gedachten. En een dag lang zag hij de intervalletjes. En de opdracht voor de derde dag was: richt je op de intervalletjes. Dat bracht hem uiteindelijk tot de mentale stilte, een oneindige ruimte van stilte. Een stilte waaruit het leven oprijst, waaruit het leven zichzelf leeft. Rogier herkent zich in dit verhaal. Hij ervaart die mentale stilte en ziet wat het leven doet. Dat geeft hem het gevoel van “ik ben”.

Descarte, de Dalai Lama, Sai Baba
Hij wordt zich steeds bewuster van zijn bestaan. De Dalai Lama zegt tijdens een door hem bijgewoonde lezing het volgende: in deze werkelijkheid, gecreëerd met jullie denken, kan jullie

denken niets met het resultaat. Dit brengt hem ertoe nog bewuster te worden van het denken en hij ziet op enig moment dat denken niets anders is dan een ordenend vermogen en dat het denken als zodanig geen bron van kennis is. En dat identificatie met dit denken, zoals Descartes doet, dan ook onjuist is. Hij identificeert zich met “zijn”. Dit geeft hem kracht en inspiratie. Meerdere bezoeken aan Sai Baba, een Indiase goeroe, versterken dit proces.

Het wordt voor hem steeds duidelijker dat de mens zijn talenten gebruikt om zijn eigen bestemming te creëren. Dat zijn talenten samenvallen met de dingen waar hij warm voor loopt. En hij ziet dat het denken dit proces verstoort. Het denken wil de controle hebben en de regie voeren. Het denken wil leven in het verleden en de toekomst maar niet in het nu. Terwijl het leven zich afspeelt in het nu! Je bestemming kan dan ook alleen in het nu gevonden worden. En die bestemming is er al, is er altijd al geweest. Alleen jij zag hem niet.

Rode tram
Rogier ziet dat een ieder zijn eigen wereld creëert. Dat een ieder de dingen een eigen interpretatie geeft. Hij geeft het voorbeeld van de rode tram die, gezien door de ogen van een in een rode tram aangerande vrouw, een totaal andere is dan de vrouw die in diezelfde rode tram haar eerste grote liefde ontmoet. En zo creëert ieder mens zijn eigen wereld. Dat ziende wordt een mens stil. Hij neemt uitsluitend waar en oordeelt niet. Hij verruimt zijn blikveld en hij laat alles toe in grote onbevangenheid. Dan ziet Rogier dat the universe is friendly, dat hij vrij is en altijd vrij is geweest. Op dat moment heeft hij zijn bagage achter zich gelaten.

Na de altijd weer voortreffelijke maaltijd verraste Nathalie D'Alessandro en haar partner Michael van Kolfschoten ons door het zingen van mantra’s ondersteund door fantastisch spel op gitaar en syntheziser. Het was weer een geslaagde avond.

Wouter Tuyn