Maar als je ergens zin in hebt, maak je daar ook een bepaalde voorstelling van. Die voorstelling bleek tijdens de workshop voornamelijk bij mij te zitten in het doel en de motivatie. Ik was hier gekomen om meer te weten te komen over die term 'zin', want wat is nu eigenlijk zin? En nog belangrijker: hoe krijg je die zin? En hoe geef je die zin weer door aan je medewerkers? Ik had zin in de antwoorden en ze zouden mij motiveren voor mijn HBO Communicatie eindscriptie over 'van betekenis zijn'.

Hans van der Loo zou beginnen met een stevige theoretische basis over het nieuwe normaal, energieverlies in organisaties, energiezones en een uitleg over zin. Hij verklaarde dat zin nauw in verband stond met energie. En dat je energie verliest wanneer je niet invulling geeft aan alle zindimensies: betekenisgeving, emotie, doel en motivatie. Een intensief eerste deel van de workshop. Het zette me erg aan het denken. Kan ik me hier in vinden? Is dit wat het is of kan ik hier ook anders over nadenken. Hoe zie ik zin eigenlijk? En hoe maak ik zelf zin?

Een aantal mensen met mij hadden even tijd nodig om bij te komen. Er werd gezellig samen gegeten en uiteraard gepraat over de workshop. Zo sprak ik een advocaat die in een bestuur zat, terwijl hij er achter kwam dat hij meer energie kreeg van het werk op de werkvloer. Het strijden voor klanten, de korte termijn successen, dat gaf hem de kick. Ik sprak een vrouw die in de sieraden zit en die op zoek was naar de wortels van haar eigen bedrijf en hoe zij hier weer meer energie uit zou kunnen halen. Ook sprak ik de man die aangaf dat hij toe was aan een pauze tijdens de workshop. Had hij zin in een lekker maaltje of was het iets anders dat hem de energie had ontnomen? Hij vertelde dat hij zelf meer bezig wilde zijn met de materie dan dat het hem werd gepresenteerd. Hij hoopte dat het tweede deel daar meer invulling aan zou geven. Ook ik was opzoek naar de praktische insteek, dus ik kon niet wachten om erachter te komen hoe het tweede deel eruit zou zien.

We startten na de pauze met een bezoek van Corinne Waaijenberg. Zij zou gaan vertellen over haar zin. Een bonk aan energie stond voorin de workshopruimte. Vol passie bracht zij een prachtig verhaal over haar leven. Haar roeping om vier weken in het jaar, haar gezin even in Nederland achter te laten om in het buitenland hulpverlenend werk te verrichten. Ze wilde zien, proeven, ruiken en uiteraard ook de handen uit de mouwen steken. Ze stopte er energie in, maar kreeg er ook weer zoveel voor terug, dat ze ook in Nederland mensen wilde helpen. Velen van ons voelden haar energie, passie en zin. En toen ze ons om hulp vroeg om een tractorwiel, een hek, een naaimachine en verf bij elkaar te sprokkelen, zodat zij in Gambia anderen weer zin kon geven, kon niemand meer weigeren. Er werd maar liefst 300 euro opgehaald. Een bedrag waarmee Corinne enorm veel hulp en zin kan geven. Namens haar, dank!

En toen was Hans van der Loo weer aan de beurt. We zouden in groepen gaan kijken naar een van de zindimensies. Ik koos voor het doel. Het liep een beetje stroef, omdat niet geheel duidelijk was wat de bedoeling was, maar er kwamen mooie en grappige visies op tafel. Zo zou je gewoon een ijskoude douche moeten nemen, zodat je bewustzijn wakker geschud zou worden. Of je zou een graf moeten graven en erin moeten gaan liggen om te beseffen wat nu eigenlijk je XXL doel zou zijn. Ook zei iemand dat hij het belangrijker vond om in het hier en nu te leven, dan zich bezig te houden met een XXL doel, omdat het risico bestaat jezelf te verliezen daarin.

Maar de zin die mij toch het meest pakte, en ik weet nog niet waarom, was: 'Er zijn vele wegen die naar Rome leiden, maar misschien moet je wel in Parijs zijn.

Dank voor alle inspiratie vanuit de groep.
Dank voor de workshop Hans van der Loo en Ineke Rabbering.